Tabletki poronne, Polski ginekolog w Londynie

Antykoncepcja (anty- + łac. conceptio „poczęcie”) – metody i techniki zapobiegające zapłodnieniu. Tą nazwą określa się także środki, które przeciwdziałają trwałemu zagnieżdżeniu się embrionu ludzkiego[1] wewnątrz macicy, czym powodują jego obumarcie.
Antykoncepcja często opisywana jest jako element szerszego zjawiska nazywanego kontrolą narodzin[2], popularyzowanego przez organizacje międzynarodowe w celu ograniczenia wzrostu liczby ludności na Ziemi[3][4][5]. W ramach kontroli urodzin, poza antykoncepcją (w tym: środki zapobiegające zagnieżdżeniu się zapłodnionej komórki jajowej), stosuje się sterylizacje, wazektomie, zastrzyki ubezpładniające i aborcje.
Żadna z dotychczas stosowanych metod nie ma 100% skuteczności działania. Jednym z ważniejszych parametrów każdej metody antykoncepcyjnej jest jej skuteczność określana wskaźnikiem Pearla. Im wskaźnik Pearla ma mniejszą wartość, tym antykoncepcja jest skuteczniejsza.
Skuteczność metod wg wskaźnika Pearla
Metoda antykoncepcyjna[6] Przy pełnym stosowaniu wszystkich zaleceń dotyczących stosowania danej metody Przy niepełnym stosowaniu wszystkich zaleceń dotyczących stosowania danej metody
Tabletki dwuskładnikowe E+P 0,1 6,0 – 8,0
Iniekcje hormonalne typu depo 0,3 0,3
Tabletki jednoskładnikowe (P, skuteczność oceniana u kobiet w okresie laktacji) 0,5 1,0
Tradycyjna wkładka domaciczna 0,6 0,8
Hormonalna wkładka domaciczna 0,1 0,1
Sterylizacja kobiet 0,2 0,4
Metoda LAM[7][8] ok. 1,0 (w pierwszych 6 miesiącach) 2,0 (w pierwszych 6 miesiącach)
Prezerwatywy męskie 2,0 15,0
Stosunek przerywany[9]. 4,0 15,0-28,0
Środki plemnikobójcze 6,0 26,0
Brak metody (współżycie bez zabezpieczenia) 85,0 85,0
Metody naturalne (podwójnego sprawdzenia objawowo-termiczna) 0,1[10] – 0,9[11] 0,19[10] – 7,5[11]